Παρασκευή λοιπόν και πρώτη μέρα του φετινού Death Disco Indoor Festival είναι γεγονός. Μπάντες και καλλιτέχνες που στο είδος που κινούνται έχουν προσφέρει τα μέγιστα, όπως είναι οι Selofan και σε μικρότερο βαθμό οι Days of Sorrow.
Καλλιτέχνες όπως η εκπληκτική Riki αλλά και οι τρομεροί Ghost Cop διαπρέπουν ήδη στις σκηνές που κινούνται. Στο Gazarte που γέμισε ασφυκτικά είχαμε μια γιορτή του σκοτεινού ηλεκτρονικού ήχου και όχι μόνο. Όταν έχουμε διοργάνωση από Death Disco έχουμε την εγγύηση ότι όλα θα πάνε υπέροχα. Και πήγαν.
Οι Ghost Cop πραγματοποιήσαν υπέροχη έναρξη!
Το ντουέτο από τη Νέα Υόρκη απλά τα έκανε όλα όπως έπρεπε όποτε έπρεπε και γιατί πολύ απλά το είχε με την σκηνική παρουσία του. Οι Lucy Swope και Sean Dack ήταν εκπληκτικοί πάνω στη σκηνή δίχως να αντιμετωπίσουν το παραμικρό πρόβλημα. Εξαιρετική φωνή η Lucy όπως και σκηνική παρουσία που “μαγνήτιζε” τα βλέμματα.
Μια φάση μεταξύ Frontline Assembly και Pertubator να μας έχει ταξιδέψει στα clubs προηγούμενων δεκαετιών. Στα dancing clubs των δεκαετιών ’80 και ’90 και ένας πραγματικόςς χαμός από ιδιαίτερους ήχους να σου “τινάζουν” το κεφάλι. Οι συνθέσεις που μας παρουσίασαν ήταν οι “The girl with the terminal stare”, “A shot in the dark”, “Softer than spoken”, “Suitable way of living”, “You can never go home”, “Problems” και “Accelerate”. Όπως και τα ακυκλοφόρητα “Strange machines” και “De profundis”. Θα χαρούμε να τους δούμε ξανά από τα μέρη μας.
Το festival της Death Disco συνεχίζεται με τους Days of Sorrow
Γερμανική μπάντα που πίσω στη δεκαετία του ’80 κυκλοφόρησε υπέροχα πραγματάκια, αν και λίγα, μόλις δυο 12″. Αποτέλεσε όμως χαρά να τους δούμε από τα μέρη μας αυτούς τους Γερμανούς. Επανασυνδέθηκαν λοιπόν το 2017 και ήρθαν στα μέρη μας να μας δείξουν πως παιζόταν το post punk στα μέσα της θρυλικής δεκαετίας του ’80. Να σημειώσουμε ότι έρχεται και νέο άλμπουμ στα μέσα του 2026 που θα φέρει τον τίτλο “Soulmate sister”.
Οι Post punk και Darkwave ήχοι των Γερμανών, όπως και ο ενθουσιασμός τους προκάλεσαν χαμό και ο κόσμος συνέχισε ότι έκανε στους Ghost Cop. Ο πήχης είχε ανέβει για τα καλά με την εμφάνιση του ντουέτου και οι Days of Sorrow τον πήγαν ακόμα πιο ψηλά. Έχοντας έντονες αναφορές από Depeche Mode και το προσωπικό τους ύφος να κυριαρχεί η μπάντα δεν αντιμέτωπισε κανένα πρόβλημα. Τα κομμάτια που έπαιξαν ήταν “Travel”, “Shadows”, “Bloody valentine”, “Let it out”, “Tears”, “The other side”, “Who we are”, “Wild world”, “World 24”, “Moral vertigo” και “Firestar”.
Η συνέχεια ακόμα πιο εντυπωσιακή με τη Riki και το Synth Pop της
Synth Pop από την πάντα ηλιόλουστη California μας έφερε η εξαιρετική Riki. Μια ερμηνεύτρια που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο με τον έντονο ερωτισμό που ασκούσε πάνω στη σκηνή με την ερμηνεία της. Έπρεπε να ήσασταν εκεί να δείτε τι έκανε στο “Pulse” που κατάπιε την σκηνή στην κυριολεξία. Η γοητευτική από όλες τις απόψεις ερμηνεύτρια απλά ξεσήκωσε το κοινό για τα καλά με τον έκδηλο ενθουσιασμό της.
Η Αμερικανίδα ερμηνεύτρια ερμήνευσε συνθέσεις από τις κυκλοφορία “Gold” όπως και από το ομώνυμο της άλμπουμ. Εγώ αυτά που θα ξεχώριζα από την εμφάνιση της είναι πως με έναν τόσο ξεχωριστό τρόπο διοχετεύει τόσο συναίσθημα στους άλλοτε ήρεμους και άλλοτε ακραίους ηλεκτρονικούς ήχους. Η εμφάνιση της με “κέρδισε” για τα κάλα και είναι από τις προσωπικότητες που θα συνεχίσουμε να μιλάμε όλο και πιο πολύ στο κοντινό μέλλον.
Οι Selofan απλά μας “μάγεψαν”…
…και εντυπωσιάσαν όπως ήταν φυσικό. Αναμενόμενο θα μου αναφέρετε από μια μπάντα που είναι ένα από τα απόλυτα trademark του Darkwave και Post Punk το εγχώριου και όχι μόνο χώρου. Μας παρουσίασαν κομμάτια από όλη την καριέρα τους και μας μετέφεραν χρονικά σε υπέροχες εποχές προκαλώντας μας νοσταλγία, ειδικά σε αυτούς που τα έζησαν. Εγώ πάλι ήμουν πολύ μικρός για να τα ζήσω όλα αυτά αλλά βλέποντας για πρώτη φορά αυτό το ντουέτο, κατάλαβα πολλά. Αυτά τα eighties και τα nineties είναι μεγάλα “σχολεία”.
Εξωπραγματική εμφάνιση που πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να συνταράξει και την πιο αγνή ψυχή μέσα στο Gazarte. Πληθώρα συναισθημάτων με χαοτικές προεκτάσεις για τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις μέσα στη κοινωνία που ζούμε, ή για την ακρίβεια, που επιβιώνουμε. Συγκροτήματα όπως οι Selofan προσφέρουν θαλπωρή με τους ήχους που κουβαλάνε εδώ και αρκετά χρόνια (από το 2013 για την ακρίβεια). Είχε τα πάντα το live τους μέσα, από το σαξόφωνο που ταίριαζε υπέροχα με το σκοτάδι τους μέχρι και το μπάσο που δρούσε πολλές φορές ως “οδηγός” αγέρωχος.
Ένα ντουέτο που η αξία του στο εξωτερικό είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα μας πρόσφερε πραγματάκια που θα θέλαμε να παρακολουθήσουμε ξανά και ξανά. Παίζοντας κομμάτια από το υπέροχο “Verboten” μας πήγαν στη πρώτη τους δουλειά που είναι από τα κλασικά του είδους. Ακούστηκαν τα “Love is a mental suicide”, “After you the silence” και “Πόσο λυπάμαι”. Από το “Στο σκοτάδι” έπαιξαν τα “Wheels of love”, “Στο σκοτάδι” και “Ist die liebe tot”. Από το “Vitrioli” μας παρουσίασαν τα “Billie was a vampire”, “I’m addicted”, “Η μοναξιά είναι της μόδας”, “Φούξια χαμαιλέων” και το ομώνυμο. Στα plus της βραδιάς ήταν και το άκουσμα του “Auf deiner haut” που είναι ένα από τα αγαπημένα μου.
Από το “Partners in hell”, έναν τίτλο άλμπουμ που γουστάρω τρελά έπαιξαν τα “There must be somebody” και “Nichts”. Από το “Animal mentality” ακούσαμε τα “Lucille” και “Ignorance”. Τα υπόλοιπα κομμάτια ήταν τα “Μαυσωλείο”, “Φωσφορίζω”, “Give me a reason” και “Selofan”. Η εμφάνιση τους πρέπει να διδάσκεται στις νεότερες μπάντες του είδους μιας και ήταν μια κινηματογραφική noir πανδαισία συνδυάζοντας όλα τα στοιχεία διαφορετικών δεκαετιών. Επιβλητικά πλήκτρα και μπάσο συνοδεύαν την υπέροχη χαρακτηριστική φωνή της Ιωάννας και το σκηνικό σε βύθιζε στις σκέψεις εν μέσω έντονου χορού.
“Να βγεις, Να πιεις, να χορέψεις, να γυρίσεις το πρωι…” (Selofan)
Επίλογος
Η νύχτα είναι νέα όπως λένε και οι φίλοι μας οι Nosferatu. Αυτό ζήσαμε εκείνη τη νύχτα. Όλες οι μπάντες και οι καλλιτέχνες στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και μας έδωσαν ότι χρειαζόμασταν για την Παρασκευή το βράδυ. Έντονος χορός σε όλες τις μπάντες, εγώ όμως ξεχώρισα τις εμφανίσεις των Selofan και Riki σε μεγάλο βαθμό. Δυναμισμός από τους Ghost Cop που αποδείχτηκαν κάτι πολύ παραπάνω από μια εναρκτήρια μπάντα. Οι Days of Sorrow είναι από τις μπάντες που αναμένουμε το νέο τους άλμπουμ για να δούμε κατά πόσο το reunion “πέτυχε”. Για την ώρα κρατάμε την εξαιρετική και επαγγελματική εμφάνιση τους. Και του χρόνου λοιπόν!
Ευχαριστούμε για το φωτογραφικό αρχείο τους Nick Drivas και Spyros Karavas.
